மரங்களுக்குக் கல்யாணம்… பக்தியும் பாரம்பரியமும் சேர்ந்த ஒரு கிராமம்!

மரமும் ஆன்மாவும் –  அழியாத உறவு

மனிதன் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்த காலத்திலிருந்தே, மரங்கள் அவனுடைய வாழ்வின் ஓர் அங்கமாக மட்டும் இல்லாமல், அவனது ஆன்மிக உணர்வுகளின் மையமாகவும் இருந்து வருகின்றன. நிழலைத் தந்து காத்தது மரம், உணவைத் தந்து வளர்த்தது மரம், உயிர் காக்கும் காற்றையே தந்து வாழ வைத்தது மரம் என்பதால், அவற்றை ‘பொருள்’ என்று பார்க்காமல் ‘புனிதம்’ என்று உயர்த்திப் பார்த்தான் மனிதன். இயற்கையே கடவுள் என்ற நம்பிக்கையில் வாழ்ந்த காலத்தில், அந்த இயற்கையின் உயிரோட்டமாக மரங்கள் இருந்ததால் அவற்றை வழிபடும் பழக்கம் உருவானது. வேத காலத்திலிருந்தே ஆலமரம், அரசமரம் போன்றவை தெய்வீக அடையாளங்களாக கருதப்பட்டு வந்தன; இன்று வரை கோவில்களில் ‘ஸ்தல விருட்சம்’ என்ற மரபு தொடர்வதும், அந்த நம்பிக்கையின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

மரங்களும் உயிருள்ளவை  – அறிவியல் சொல்லும் உண்மை

இந்த மரியாதை வெறும் நம்பிக்கையின் விளைவு மட்டும் அல்ல; அறிவியலாலும் உறுதிப்படுத்தப்படும் உண்மை இதன் பின்னணியில் உள்ளது. மரங்களுக்கு உயிர் உண்டு; அவை சுவாசிக்கின்றன, தங்களுக்கே உணவு தயாரிக்கின்றன, வளர்கின்றன, இனப்பெருக்கம் செய்கின்றன. மனிதர்களைப் போல உணர்ச்சிகள் இல்லாவிட்டாலும், ஒளி, நீர், தொடுதல் போன்றவற்றிற்கு பதிலளிக்கும் திறன் அவற்றுக்கு உள்ளது. இதனால், மரங்களை உயிர்களாகக் கருதி மதித்த நம் முன்னோர்களின் பார்வை ஒரு ஆழ்ந்த அறிவுணர்வோடு கலந்தது என்பதைக் காணலாம். இயற்கையுடன் இணைந்து வாழ்ந்த அந்த அறிவு, இன்று நாம் அறிவியல் என்று கூறும் உண்மைகளோடு இயல்பாக இணைந்து நிற்கிறது.

புனிதத்தின் பின்னணி

இந்திய கலாச்சாரத்தில் சில மரங்கள் தனி இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. ஆலமரம் நிலைத்தன்மையையும் நீண்ட ஆயுளையும் குறிக்கிறது; அரசமரம் ஆன்மிக ஞானத்தின் அடையாளமாக விளங்குகிறது; வேம்பு ஆரோக்கியத்தையும் தூய்மையையும் குறிக்கிறது; வில்வம் சிவபெருமானின் அருளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; துளசி தெய்வீகத்தையும் மருத்துவ குணங்களையும் இணைத்து நிற்கிறது. இவை அனைத்தும் மத நம்பிக்கையால் மட்டுமே உயர்த்தப்பட்டவை அல்ல; மனித வாழ்வுக்கு தரும் நன்மைகளாலும் புனித நிலையை அடைந்தவை. நம் முன்னோர்கள் மரங்களை “கடவுள்” என்று கருதியது, அவற்றை பாதுகாக்கும் ஒரு நுட்பமான வழியாக இருந்தது.

மரங்களுக்கு கல்யாணம்… மனிதர்களுக்காக 

இந்த நம்பிக்கையும் இயற்கையும் இணையும் இடத்தில் தான், தற்போது  விருதுநகர் மாவட்டம் –  காரியாபட்டி அருகிலுள்ள கணக்கனேந்தல் கிராமத்தில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வு நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.  அங்கு உள்ள சுயம்பு புற்று நாகாத்தம்மன் கோவிலில், ஒரே இடத்தில் இணைந்து வளர்ந்த வேம்பும் அரசமரமும் மணமக்களாகக் கருதப்பட்டு, முழுமையான திருமணச் சடங்குகளுடன் கல்யாணம் செய்து வைக்கப்பட்டது. விநாயகர் பூஜையுடன் தொடங்கிய இந்த நிகழ்வு, வாஸ்து சாந்தி, பூர்ணாகுதி, தீபாராதனை போன்ற சடங்குகளால் ஆன்மிக நிறைவைப் பெற்றது. மேளதாளங்கள் முழங்க, வேம்பு மரத்திற்கு மஞ்சள் தாலி கட்டப்பட்ட அந்தத் தருணம், ஒரு சடங்காக மட்டும் இல்லாமல், நம்பிக்கையின் ஆழமான வெளிப்பாடாக மாறியது.

நம்பிக்கையும் மக்களும் இணையும் தருணம்  

இந்த இரண்டு மரங்களும் சிவபெருமான்–பார்வதி வடிவமாகக் கருதப்படுவதால், திருமணம் ஆகாமல் உள்ளவர்களுக்கு விரைவில் நல்ல இணை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் கலந்து கொண்டு வேண்டுதல் வைத்தனர். இன்றைய காலத்தில் மேட்ரிமோனி தளங்கள் எவ்வளவு வளர்ந்திருந்தாலும், மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் முக்கிய நேரங்களில் இறைநம்பிக்கையையே சார்ந்து இருக்கிறான் என்பதற்கு இது ஒரு தெளிவான சான்று. இந்த நிகழ்வு தனிப்பட்ட வேண்டுதல்களை மட்டுமல்லாமல், “மழை பொழியட்டும், விவசாயம் வளமாகட்டும், வாழ்க்கைகள் இணைந்திடட்டும்” என்ற கூட்டுப் பிரார்த்தனையாகவும் மாறியது. மரங்களின் கீழ் மக்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து வேண்டுவது, சமூக ஒற்றுமையின் அழகான வெளிப்பாடாக அமைந்தது.

மரம் – ஒரு உயிர், ஒரு நம்பிக்கை  

மரங்களை வழிபடுவது என்பது மூடநம்பிக்கை என்று எளிதாக மறுக்க முடியாத ஒரு ஆழமான கலாச்சார உண்மை என்பதை இத்தகைய நிகழ்வுகள் நினைவூட்டுகின்றன. அது அறிவியல் உண்மை, ஆன்மிக உணர்வு, கலாச்சார ஞானம் ஆகிய மூன்றின் சங்கமமாகும். மரங்களுக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பது ஒரு சின்னமாக இருந்தாலும், அந்த சின்னம் சொல்லும் செய்தி மிகப் பெரியது – மரம் ஒரு உயிர், இயற்கை ஒரு தெய்வம், மனிதன் அதன் ஒரு அங்கம். இந்த உண்மையை உணர்ந்தவர்களே, மரங்களை கடவுளாகக் காத்து வருகிறார்கள்.