வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் எல்லாமே கசப்பாகத் தோன்றும். எதன் மீதும் ஈடுபாடு இல்லாமல் வெறுப்புணர்வு ஏற்படும். எவ்வளவு முயன்றாலும் பிரச்சினைகள் தீராமல் போகலாம். நாம் செய்த தவறுகளுக்காக மனம் வருந்தலாம்.எதிர்பாராத சாபம் போன்ற துயரங்கள் வாழ்க்கையைத் துரத்துவது போல உணரலாம். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் யாரிடம் சென்று மனதில் உள்ளதைச் சொல்லுவது? எந்தத் தெய்வத்திடம் முறையிட்டால் இந்த நிலைமை மாறும்? என மனம் நினைக்கும். உங்களுக்கும் இது போல் தோன்றினால் ஒருமுறை திருப்போரூர் வேம்படி விநாயகர் கோவிலுக்கு சென்று தரிசனம் செய்து விட்டு வாருங்கள்.
வேம்படி விநாயகர் பெயர் காரணம் :
திருப்போரூர் என்றாலே முதலில் நம் நினைவுக்கு வருவது முருகப்பெருமான் தான். இத்தலம் முருகப்பெருமானின் புகழ்பெற்ற திருத்தலங்களில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது. சூரபத்மனுடன் முருகப்பெருமான் போரிட்ட தலமாக இது குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் அந்தத் திருத்தலத்தின் அருகில் அருள்பாலிக்கும் ஒரு விநாயகரின் மகிமை பலருக்கும் அவ்வளவாகத் தெரியாது. அவர் தான் ஸ்ரீ வேம்படி விநாயகர். பெயரிலேயே அவரது தனிச்சிறப்பு தெரியும். வேப்ப மரத்தின் அடியில் எழுந்தருளிய விநாயகர் என்பதால் “வேம்படி விநாயகர்” என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
வேம்படி விநாயகர் ஆலய வரலாறு :
அந்த வேப்பமரம் அங்கே தோன்றியதற்கும், இந்த கோவில் உருவானதற்கும் பின்னால் ஒரு சுவாரஸ்யமான ஆன்மீகக் கதை இருக்கிறது. மரபுக் கதைகளின் படி, ஒரு காலத்தில் ஓர் அசுரன் தேவர்களுக்கு மிகுந்த தொல்லை கொடுத்து வந்தான். அவனால் துன்பப்பட்ட தேவர்கள் திருமாலைச் சரணடைந்தனர். திருமாலும் தேவர்களுக்கு உதவ முனைந்தார். அசுரன் திருமாலிடமிருந்து தப்பி ஓடினான். ஓடிக்கொண்டிருந்த அவன், பிருகு முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். ஆனால் பிருகு முனிவர் அவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுக்க மறுத்தார். அச்சத்தில் அங்கிருந்து ஓடிய அசுரன், அப்போது நீராடிவிட்டு வந்து கொண்டிருந்த பிருகு முனிவரின் மனைவி புலோமசையைப் பார்த்தான். அவளது கால்களில் விழுந்து, “என்னை காப்பாற்றுங்கள்… எனக்கு அபயம் அளியுங்கள்” என்று வேண்டினான்.
முதலில் அவள் தயங்கினாள். ஆனால் அவனுடைய கதறலைக் கேட்டதும் அவளுடைய மனம் இரங்கியது. அசுரனுக்கு சரணாகதி அளித்தாள். அந்த நேரத்தில் அசுரனைத் தேடி திருமால் அங்கே வந்தார். அசுரன் தன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்திருப்பதை புலோமசை திருமாலிடம் எடுத்துச் சொன்னாள். “இவன் என்னிடம் சரணடைந்துவிட்டான். எனவே இவனை விட்டுவிடுங்கள்” என்று வேண்டினாள். ஆனால் திருமால் அந்த வேண்டுகோளை ஏற்கவில்லை. அசுரனை அழிக்க அவர் முயன்றார். அப்போது புலோமசை மிகவும் உறுதியாக, “நான் இவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்திருக்கிறேன். எனவே முதலில் என்னை சம்ஹாரம் செய்துவிட்டு, அதன் பிறகு இவனை அழியுங்கள்” என்றாள். இதைக் கேட்டு கோபமடைந்த திருமால், தனது சக்ராயுதத்தால் புலோமசையை வீழ்த்தினார்.
மகாலட்சுமிக்கு சாபம் அளித்த முனிவர் :
இந்தச் சம்பவத்தைப் பார்த்த மற்ற ரிஷிபத்தினிகள் அஞ்சினர். அவர்கள் உடனடியாக ஓடிச் சென்று பிருகு முனிவரிடம் நடந்ததைத் தெரிவித்தனர். பிருகு முனிவர் விரைந்து வந்தார்.அங்கே தன்னுடைய மனைவி உயிரற்ற நிலையில் கிடப்பதைக் கண்டார். ஆனால் அவரது கண்களுக்கு திருமால் தென்படவில்லை.
அவருடைய பார்வையில் திருமாலின் மார்பில் வீற்றிருந்த மகாலட்சுமியே தென்பட்டாள். முனிவரின் கோபம் மகாலட்சுமியின் மீது திரும்பியது. “சாகாத் தன்மையும் இனிமையும் கொண்ட பாற்கடலின் அமுதத்துடன் பிறந்த நீ, கசப்பான இந்தச் செயலைச் செய்யும்படி திருமாலைத் தூண்டியிருக்கிறாய். எனவே நீயும் பூலோகத்தில் கசப்பின் மரமாகப் போவாய்” என்று சாபமிட்டார்.
விநாயகரை வேண்டி தவம் செய்த மகாலட்சுமி :
அதன் பின்னர் பிருகு முனிவர் தன்னுடைய தவ வலிமையால் இறந்து கிடந்த புலோமசையை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். ஆனால் சாபம் பெற்ற மகாலட்சுமியின் மனம் கலங்கியது. திருமாலிடம் சென்று தன்னுடைய துயரத்தைச் சொல்லி முறையிட்டாள். அப்போது திருமால் அவளுக்கு ஒரு வழியைக் காட்டினார். “விநாயகரின் கருணை கிடைத்தால் மட்டுமே இந்தச் சாபத்திலிருந்து விடுபட முடியும்” என்று அவர் கூற, அதன்படி மகாலட்சுமி பூலோகத்திற்கு வந்தாள். ஒரு இடத்தில் வேப்பமர வடிவத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, அங்கே எழுந்தருளியிருந்த விநாயகரை வழிபட்டு தவம் செய்தாள், மகாலட்சுமி. மனம் உருகி கணபதியைப் பிரார்த்தித்தாள். அவளுடைய தவத்தையும் பக்தியையும் ஏற்றுக்கொண்ட விநாயகர் அருள் புரிந்தார். மகாலட்சுமி சாப விமோசனம் பெற்றாள்.
தன்னை போல் துன்பப்பட்டு வருபவர்களின் துயரத்தையும் தீர்க்க வேண்டும் என மகாலட்சுமி கேட்கிறாள். அவளின் கோரிக்கையை ஏற்று, மகாலட்சுமி வேப்பமர வடிவம் தாங்கிய அந்த இடத்திலேயே அருள்பாலித்த விநாயகர், பின்னர் “ஸ்ரீ வேம்படி விநாயகர்” என்ற திருநாமத்தால் போற்றப்பட்டதாக இந்தத் தல மரபு கூறுகிறது.
திருப்போரூர் முருகனை அடையாளம் காட்டிய விநாயகர் :
இந்த வேம்படி விநாயகரின் மகிமையுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு முக்கியமான மரபும் திருப்போரூரில் உள்ளது. மீனாட்சி அன்னையின் ஆணைப்படி யுத்தபுரி எனக் கூறப்படும் திருப்போரூருக்கு சிதம்பர சுவாமிகள் வந்ததாகத் தல வரலாறு கூறுகிறது. அப்போது அங்கே முருகப்பெருமானின் ஆலயம் எங்குள்ளது என்று அவர் தேடிய போது, வேம்படி விநாயகர் அவருக்குக் காட்சி அளித்து வழிகாட்டியதாக ஐதீகம். மகாலட்சுமிக்கு அருள் செய்த அதே விநாயகரை சிதம்பர சுவாமிகளும் வழிபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. கந்தவேள் ஆலயத்தைப் புதுப்பித்து சிறப்பிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், அவர் வேம்படி விநாயகரின் திருவருளை வேண்டினார். அப்போது விநாயகர் வழிகாட்டியதன் பேரில், அங்கிருந்த பனங்காட்டில் பனைமரத்தின் அடியில் சுயம்பு மூர்த்தியாக கந்தவேள் காட்சியளித்ததாகத் தல மரபு கூறுகிறது. அந்த மூர்த்தியைக் கண்ட சிதம்பர சுவாமிகள் மகிழ்ந்தார். சிறிய குடில் அமைத்து அந்த மூர்த்தியைப் பாதுகாத்தார். பின்னர் திருப்போரூர் முருகன் ஆலயத்தின் திருப்பணிகளிலும் அவர் ஈடுபட்டதாக தல வரலாறு கூறுகிறது.
கோவில் எங்குள்ளது?
சென்னை – மாமல்லபுரம் செல்லும் வழித்தடத்தில் திருப்போரூர் அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள வேம்படி விநாயகர் சந்நிதி, முருகன் கோயிலுக்கு மேற்குப் பகுதியில் சாலையின் வலப்புறத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தப் பிள்ளையாரை வழிபட்ட பிறகே கந்தவேள் சந்நிதிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற உள்ளூர் வழக்கமும் பக்தர்களிடையே உள்ளது. திருப்போரூருக்குள் நுழையும் பகுதியில் சிதம்பர சுவாமிகளின் திருமடம் மற்றும் சமாதியும் இருப்பதாகத் தல வரலாற்றுத் தகவல்கள் கூறுகின்றன. அருகிலுள்ள பிரணவ மலையில் கயிலாயநாதரும் பாலாம்பிகையும் அருள்புரிவதாகவும் பக்தி மரபில் குறிப்பிடப்படுகிறது.
வேம்படி விநாயகரின் வழிபாட்டில் மற்றொரு சிறப்பும் உள்ளது. தினசரி வேம்படி விநாயகருக்குப் பூஜை நடைபெற்ற பின்னரே மற்ற சந்நிதிகளில் பூஜை நடைபெறும் என்ற வழக்கம் இத்தலத்தில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. சிதம்பர சுவாமிகளின் குருபூஜை தினமான வைகாசி பௌர்ணமி நாளில், வேம்படி விநாயகருக்கு 1008 தேங்காய்கள் சமர்ப்பிக்கும் வழக்கமும் உள்ளது. அன்றைய தினம் அன்னதானமும் நடைபெறுகிறது.