இணையதள மோசடிகளில் ஏமாறும் பூமர் அங்கிள்கள்; வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் கமல்

எழுதியவர்:Anandu Suresh

இந்திய திரைப்படத் துறை வரலாற்றில் பிரம்மாண்டத்திற்குப் பெயர் பெற்ற இயக்குநர் எஸ். ஷங்கர், இந்தியன் தாத்தா கதாபாத்திரத்தை எவ்விதக் கறையுமற்ற ஒரு உன்னத நாயகனாகவே வடிவமைத்திருப்பார். ஆனால், நிஜத்தில் அந்தப் பாத்திரம் இயல்பான மனித உணர்வுகளுடன் இருந்திருந்தால், இந்தியன் 2 திரைப்படத்தில் சித்ரா அரவிந்தன் (சித்தார்த்) மற்றும் அவரது பொறுப்பற்ற நண்பர் கூட்டத்தைப் பார்த்து வீரமணி பாணியில் கோபத்தில் கத்தியிருக்கக் கூடும். “அட கிறுக்கு மெண்டல் பயலுகளா, அறிவுகெட்ட முட்டாள் பயலுகளா, உங்களால இப்போ நான் ரோடு ரோடா அலையறேண்டா. பேப்பர் பேப்பரா போட்டு நாரடிச்சிட்டாங்கடா” என்று அவர் புலம்புவது போல கற்பனை செய்து பார்ப்பது பெரிய காரியமல்ல.

ஏனெனில், நூறு வயதைக் கடந்த ஒரு தலைமறைவுக் குற்றவாளி என்பதைப் பற்றியெல்லாம் சிறிதும் யோசிக்காமல், ஒரு தற்கொலைப்படை நடவடிக்கையைப் போல அவரை பல்லாயிரம் கிலோமீட்டர் பயணம் செய்ய வைத்து இந்தியாவிற்கு வரவழைத்தார்கள். ஆனால், வந்த சிறிது நேரத்திலேயே அவரை மீண்டும் திரும்பிப் போகச் சொல்லி விட்டார்கள். இதைப் பார்த்து தாத்தாவிற்கு “நான் உங்களுக்கு என்ன வேடிக்கைப் பொருளா?” என்று கேட்கத் தோன்றியிருக்கும்.

திரையுலகில் ஆமீர் கானை “முழுமை விரும்பியாளர்” என்று அனைவரும் அழைப்பதுண்டு. ஆனால், உலகநாயகன் கமல்ஹாசன் பெரும்பாலும் அந்த இடத்தில் கவனிக்கப்படாமல் விட்டுவிடப்படுகிறார். சந்தை விதிமுறைகளுக்கோ அல்லது வணிக அழுத்தங்களுக்கோ உட்படாமல், தனது திரைப்படங்களின் ஒட்டுமொத்தத் தரத்திற்கும், கதாபாத்திரங்களின் தீவிரத்தன்மைக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் உண்மையான முழுமை விரும்பியாளர் அவர்தான்.

இந்த செய்தியை ஆங்கிலத்தில் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

சொல்லப்போனால், ஆமீர் கானை விடவும் கமல்ஹாசன் மிகப்பெரிய முழுமை விரும்பியாளர் என்று வாதிட முடியும். எந்த அளவிற்கென்றால், “முழுமையான மிக மோசமான திரைப்படம்” ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில், இந்தியன் 2 போன்ற ஒரு திரைப்படத்தைத் தந்திருக்கிறார். இந்தியத் திரையுலகில் இவ்வளவு பெரிய பொருட்செலவில், இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான ஒரு சினிமா பேரழிவு இதுவரை உருவானதே இல்லை என்று அடித்துக் கூறலாம்.

ஆதிபுருஷ் (2023), படே மியான் சோட்டே மியான்(2024), கங்குவா (2024) போன்ற பல தோல்விப் படங்கள் வந்திருக்கின்றனதான். ஆனால், இந்தியன் 2 அவையனைத்தையும் விட வேறு ஒரு தளத்தில் நிற்கிறது. ஏனெனில், மூன்று தேசிய விருதுகளை வென்ற, அதிலும் குறிப்பாக கமல்ஹாசனுக்குச் சிறந்த நடிகருக்கான தேசிய விருதைப் பெற்றுத் தந்த இந்தியன் (1996) காவியத்தின் தொடர்ச்சி இது. ஆனால், இந்த இரண்டாம் பாகத்தில் சற்றே பாராட்டும் படியோ அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளும் படியோ ஒரேயொரு காட்சி அல்லது அம்சம் கூட அமையவில்லை.

அப்படியிருந்தும், தயாரிப்பாளர்கள் இதனுடைய அடுத்த பாகமான இந்தியன் 3 விரைவில் வெளியாகும் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். இந்தியன் 2 திரைப்படத்தின் அதே தரத்தில் இந்தியன் 3 அமையுமானால், அது மிகப்பெரிய வெற்றிப் படமாக மாறக் கூடும். ஏனெனில், இணையதள கேலிச் சித்திரக்காரர்கள் மட்டுமன்றி, சாதாரண பொதுமக்களும் கூட அதை ஒரு நகைச்சுவைப் படமாகப் பார்த்துச் சிரிப்பதற்காக திரையரங்குகளுக்குப் படையெடுப்பார்கள்.

இந்தியன் 2 திரைப்படம் பல விஷயங்களை கேலிப்பொருளாக மாற்றியிருக்கிறது. தன்னாட்சி நீதி முறை, வர்ம கலை, முதியோர்கள், சமூக ஊடகங்கள், செயற்கை நுண்ணறிவு, நடிகர் சித்தார்த், இயக்குநர் ஷங்கர் மற்றும் அனைத்திற்கும் மேலாக கமல்ஹாசன் என அனைத்தையுமே அது நகைச்சுவையாக்கிவிட்டது.

நேர்காணல்களிலும் மேடைகளிலும் சினிமா பற்றிய கலைப் பாடங்களையே நடத்தும் கமல்ஹாசனிடமிருந்து இந்தியன் 2 போன்ற ஒரு படைப்பை யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். மணிரத்னத்துடன் மீண்டும் இணைந்த “தக் லைஃப்” (2025) திரைப்படத்தில் கூட தங்களது கலைப் பார்வையை முழுமையாகக் கொண்டுவர முடியவில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இந்தியன் 2 என்பது அதையெல்லாம் தாண்டிய ஒரு பேரழிவு.

“நான் இந்தியன் 2 செய்ய ஒப்புக்கொண்ட ஒரே காரணம் இந்தியன் 3 படத்திற்காகத்தான்” என்று அவர் கூறுவது சற்று மிதமிஞ்சியதாகவே இருக்கிறது. அப்படியென்றால், இந்தியன் 2 திரைப்படத்தை ஏன் முதலில் எடுக்க வேண்டும்? மூன்று மணி நேரமாக இருக்கும் இதன் திரைக்கதையைச் சற்றே சீரமைத்துச் சுருக்கியிருந்தால், ஒரு மணி நேரத்திற்கும் குறைவான நேரத்திலேயே முடித்திருக்க முடியும் எனும் போது, இந்த இரண்டாம் பாகத்தின் தேவையே என்ன இருக்கிறது?

இந்தியன் 2 படத்தின் அடிப்படை கதைக்களம், ஷங்கரின் முந்தைய சமூகப் படங்களின் மறுவடிவமே ஆகும். “ஊழல் நாட்டிற்குப் புற்றுநோய்; ஊழல் உயிரைக் கொல்லும்!” என்று படத்தின் தொடக்கத்திலேயே கதையை அவர் வெளிப்படுத்திவிடுகிறார். ஜென்டில்மேன் (1993), இந்தியன், முதல்வன் (1999) முதல் அந்நியன் (2005) மற்றும் சிவாஜி (2007) வரை அனைத்தின் பின்னணியும் இதுவே. காலகட்டம், இடங்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் தன்மைகள் மாறுபடுமே தவிர, கதை ஒன்றுதான். இவற்றின் கதாநாயகர்கள் அனைவருமே ஊழலுக்கு எதிராகப் போராடும் போராளிகளாவர். இதில் இந்தியன் தாத்தாவை மற்றவர்களிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுவது அவரது சட்டத்திற்குப் புறம்பான தன்னாட்சி நீதி முறையே ஆகும்.

தமிழகத்தில் எல்லாமே தவறாக நடப்பதாகவும், ஊழலும் அதிகாரிகளின் அலட்சியமும் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டதாகவும் காட்டி படம் தொடங்குகிறது. சித்ரா அரவிந்தன் (சித்தார்த்) மற்றும் அவரது நண்பர்கள் சமூகப் பிரச்சினைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும் ஒரு இணையதளப் பக்கத்தை நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் பதிவிடும் அனைத்துக் காட்சிகளும் எவ்வாறு பெரும் வரவேற்பைப் பெறுகின்றன என்பது தெரியவில்லை, ஆனால் பெறுகின்றன. ஊழலால் மக்கள் சந்திக்கும் அநீதிகளைக் கண்டு கொதித்தெழும் இந்த இளைஞர்கள், சமூகத்தைச் சுத்தப்படுத்த இந்தியன் தாத்தாவை மீண்டும் அழைக்கும் ஒரு போராட்டத்தைத் தொடங்குகிறார்கள்.

இன்றைய இணையதள யுகத்தில், சமூக ஊடகப் பயனாளியான இந்தியன் தாத்தாவிற்கு, சித்ரா மற்றும் அவனது கூட்டத்தினர் அழைப்பதற்கு முன்பு தமிழ்நாட்டின் நிலைமை தெரியாதா என்ன? தெரிந்திருந்தால், இவர்கள் நேரில் அழைக்கும் வரை காத்திருந்துவிட்டுத்தான் அவர் வர வேண்டுமா? மக்கள் தன்னை விரும்ப வேண்டும், அப்போதுதான் தன் முறைகள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படாது என்று அவர் சாக்குப்போக்குச் சொல்லலாம். ஆனால், தன் சொந்த மகனையே தவறான செயலுக்காகக் கொன்ற ஒரு தன்னாட்சி நீதிமானுக்கு இது ரொம்பவே அதிகப்படியான நியாயப்படுத்தல் அல்லவா?

உண்மையில், இந்தியன் 2 திரைப்படம், பல பட்டங்களும் அதிக சம்பளத்தில் வேலையும் வைத்திருக்கும் பல முதியவர்கள் இணையதள மோசடிகளில் ஏன் எளிதாக ஏமாறுகிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. தேடப்படும் ஒரு குற்றவாளியாக இருக்கும்போது, சமூக ஊடகங்களில் வரும் சில குறியீடுகளை (Hashtags) நம்பி, வந்தவுடனேயே சிறையிலடைக்கப்படும் ஒரு இடத்திற்கு உடனடியாகத் திரும்பி வருவாரா? மேலும், “சென் இந்தியன்” என்ற பெயரில் இருக்கும் ஒரு அடையாளம் தெரியாத கணக்கிலிருந்து “விரைவில் வருகிறேன்” என்று வரும் பின்னூட்டத்தை, எந்தவித உண்மைத் தன்மையையும் ஆராயாமல் யார் உடனடியாக நம்புவார்கள்?

சித்ரா அரவிந்தன் தான் தான் சமூக ஊடகம் என்று நினைத்துக் கொள்கிறான், ஆனால் சமூக ஊடகம் என்பது அவன் அல்ல என்பதை அவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உயிரற்ற உரையாடல்கள், முடிவே இல்லாத சளிப்பூட்டும் காட்சிகள், மோசமான நடிப்பு, ஈர்க்காத இசை மற்றும் விசித்திரமான ஒப்பனை என கோடிக்கணக்கில் பணத்தைச் செலவழித்து உருவாக்கப் பட்ட கலைப் பிழைகளின் திருவிழாவாகவே இந்தியன் 2 இருக்கிறது. ஷங்கர் செய்த ஒரே தவறு இந்தியன் 2 மட்டும்தான் என்று நீங்கள் நினைத்தால், கட்டாயம் “கேம் சேஞ்சர்” (2025) திரைப்படத்தைப் பார்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.

தன் படைப்புகளும் கலை முடிவுகளும் ஒருபோதும் தவறாகாது என்றும், தான் மற்ற அனைவரையும் விடச் சிறந்தவர் என்றும் ஒரு இயக்குநர் நினைக்கும் போது என்ன நடக்குமோ, அதுவே இந்தியன் 2. இந்தத் திரைப்படத்தை இரண்டு பாகங்களாகப் பிரித்து, இந்தியன் 3 உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பற்றி ஷங்கர் கூறியதாவது: “படப்பிடிப்பு முடிந்து படத்தொகுப்பு அறையில் அமர்ந்து பார்த்த போது, என் பார்வையில் அனைத்துக் காட்சிகளுமே மிகச் சிறப்பாக வந்திருந்தன. இதை ஒரே படமாகச் சுருக்க முயன்றிருந்தால், ஒவ்வொரு காட்சியின் ஆன்மாவும் உணர்வும் தொலைந்து போயிருக்கும்.”

“எல்லாக் காட்சிகளுமே நன்றாக இருந்தன, சலிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. அப்போதுதான் இந்தச் கதையில் இரண்டு பாகங்கள் இருப்பதை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. ஒவ்வொரு பாகத்திற்கும் தனித்தனி பலமும், முழுமையான வடிவமும், ஈர்க்கக்கூடிய காட்சிகளும், தொடக்கம், இடைப்பகுதி மற்றும் கிளைமாக்ஸ் ஆகிய அனைத்தும் உள்ளன. அதனால் அது தானாகவே இரண்டு பாகங்களாக உருவெடுத்தது,” என்றும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இந்தியன் 2 திரைப்படத்தில் படைப்பாற்றலே இல்லாமல் எழுதப்பட்டுப் படமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. விஷால் ஸ்கோர்செசி என்ற இயக்குநர் இந்தியன் 2 படத்தை இயக்கியிருந்தால் கூட, குறைந்தபட்சம் பிரம்மாண்டமான படப்பிடிப்பு பின்னணிக் காட்சிகளையாவது நம்மால் பார்க்க முடிந்திருக்கும். ஷங்கர், அடுத்த முறையாவது அதைச் செய்ய முயலுங்கள்.

எது எப்படியோ, அடுத்த வாரம் மலையாளச் சினிமாவின் “சேவிங் பிரைவேட் ரையான்” (1998) திரைப்படம் பற்றி விவாதித்தால் என்ன? அதை அந்தத் திரையுலகின் “அவெஞ்சர்ஸ்” என்றே சொல்லலாம். அடுத்த வாரம் சந்திப்போம்.

“பிழைகளின் நினைவுகள்” (Memories of Blunder) என்பது தென்னிந்தியத் திரைப்படங்களின் மிக மோசமான படைப்புகளையும், நடிப்பையும் விரிவாக அலசும் ஒரு பத்தியாகும். இதில் யாருடைய பெயர் அடிபட்டாலும் தனிப்பட்ட முறையில் புண்பட வேண்டாம். அவர்களுக்குத் திறமை இருக்கலாம், ஆனால் அந்த ஒரு முறை அவர்கள் சொதப்பிவிட்டார்கள். பாட்டுப் பாட விருப்பப்படும் போது, அதன் இசையையும் எதிர்கொள்ளத்தானே வேண்டும்?