2026-ல் சஞ்சய் லீலா பன்சாலி ‘லவ் அண்ட் வார்’ என்ற படத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால், மலையாள சினிமா கிட்டத்தட்ட 23 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே காதலையும் போரையும் மையமாகக் கொண்டு ஒரு ‘மாபெரும் காவியத்தை’ உருவாக்கிவிட்டது. பன்சாலி, விநயனைப் போலவே சிறப்பாகப் படம் எடுக்க முடியும் என்று உண்மையிலேயே நினைக்கிறாரா? அப்படியா?! 2003-ல் வெளியான ‘வார் அண்ட் லவ்’ என்பது, ஹாலிவுட்டின் ‘சேவிங் பிரைவேட் ரயன்’ (1998) படத்துக்கான மலையாள சினிமாவின் பதில் மட்டுமல்ல; ஒருவகையில் அது மலையாளத் திரையுலகின் ‘அவெஞ்சர்ஸ்’ படமும் கூட. பன்சாலி, ரன்பீர் கபூர், ஆலியா பட், விக்கி கௌஷல் ஆகியோரால் விநயன் சார் உருவாக்கிய படத்தின் ஒரு சிறு பகுதியைக்கூட உருவாக்க முடியுமா என்பது சந்தேகம்தான்.
சரி, இதைப் படித்துக் குழப்பமடைந்தவர்களுக்கு ஒரு விளக்கம்: இது நகைச்சுவைக்காகச் சொல்லப்பட்டது!
‘வார் அண்ட் லவ்’ திரைப்படம், இந்தியாவுக்காகத் தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்த துணிச்சலான ராணுவ வீரர்களுக்கு அர்ப்பணிப்பதுடன் தொடங்குகிறது. ஆனால், படம் முடியும் நேரத்தில், பணியின்போது உயிரிழந்த ராணுவ வீரர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தால், அவர்களுக்கே தர்மசங்கடமாக இருக்கலாம். ஏன், இந்தப் படம் புண்படுத்தக்கூட வாய்ப்பிருக்கிறது. ராணுவ வீரர்களின் வாழ்க்கையும் அவர்களது பணிகளும் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று மக்களும், குறிப்பாகத் திரைப்பட இயக்குநர்களும் நினைக்கிறார்களா என்ற கேள்வி அவர்களுக்கு எழலாம்.
இந்த செய்தியை ஆங்கிலத்தில் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்
மலையாள சினிமாவின் ‘பார்டர்’
1999-ம் ஆண்டு கார்கில் போரின் தாக்கத்திலிருந்து இந்தியா மீண்டுவர முயன்றுகொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் ‘வார் அண்ட் லவ்’ வெளியானது. அதே நேரத்தில், இந்தியத் திரையுலகமும் மெல்ல மாறிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், ஜே.பி. தத்தா இயக்கிய ‘பார்டர்’ (1997) படத்தின் தாக்கம் இன்னும் குறையவில்லை. அந்தப் படத்தின் ‘சந்தேஷே ஆதே ஹை’ பாடலை மக்கள் முணுமுணுப்பதும் நின்றுவிடவில்லை. இந்தச் சூழலில், ஜே.பி. தத்தா தனது அடுத்த வரலாற்றுப் போர் படமான ‘எல்.ஓ.சி: கார்கில்’ (2003) படத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார். ‘பார்டர்’ படத்தைப் போலவே இதுவும் பல நட்சத்திரங்கள் நடித்த திரைப்படம்.
அப்போது இயக்குநர் விநயனுக்கும், ‘மலையாளத்தில் நாமும் இதுபோன்ற படத்தை ஏன் உருவாக்கக் கூடாது?’ என்ற எண்ணம் வந்திருக்கலாம். அவர் வெறும் கனவு காண்பவர் மட்டுமல்ல; அதைச் செயல்படுத்துபவரும்கூட. ஆனால், இதில் ஒரு சிக்கல் இருந்தது. அவர் ஜே.பி. தத்தா அல்ல. அதுமட்டுமின்றி, ‘ஊமப்பெண்ணினு உரியாடாப்பய்யன்’ (2002), ‘காட்டுச்செம்பகம்’ (2002), ‘மீராயுடே துக்கவும் முத்துவின்டே ஸ்வப்னவும்’ (2003) போன்ற படங்கள் வெளியான நிலையில், ‘பார்டர்’ படத்தில் சன்னி தியோல், ஜாக்கி ஷெராஃப், சுனில் ஷெட்டி ஆகியோர் ஏற்ற கதாபாத்திரங்களுக்கு இணையான வேடங்களில் நடிக்க மலையாள சினிமாவின் முன்னணி நட்சத்திரங்களைப் பெறுவது அவருக்குக் கடினமாக இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால், நட்சத்திர அந்தஸ்திலும் சமரசம் செய்துகொள்ள விரும்பாத விநயன், யாரும் எதிர்பார்க்காத ஒரு காரியத்தைச் செய்தார். அப்போது முன்னணி நட்சத்திரமாக இருந்த திலீப்பைக் கதையின் மையத்தில் வைத்தார். அவரைச் சுற்றி, பெரும்பாலும் குணச்சித்திர மற்றும் நகைச்சுவைக் கதாபாத்திரங்களில் நடித்துப் புகழ்பெற்ற நடிகர்களை இணைத்தார்.
அவர்கள் மோசமான நடிகர்கள் அல்ல. உண்மையில், கலாபவன் மணி, விஜயராகவன், பிரபு, சித்திக், சாய் குமார், ஜெகதீஷ் ஆகியோர் சிறப்பான நடிகர்கள். ஆனால், ஒரு நடிகரின் திறமை எவ்வளவு சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது என்பது இயக்குநரின் கையில்தான் இருக்கிறது என்பதை ‘வார் அண்ட் லவ்’ படம் உணர்த்துகிறது.
இந்தப் படத்தில் அவர்கள் அனைவரும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நிற்பதுபோலத் தெரிகிறார்கள். யாரோ ஒருவர் இயக்கும் பொம்மைகளைப் போல, சொல்வதை மட்டும் செய்கிறார்கள். கதாபாத்திரங்களுக்காக நடிகர்கள் தயாராகவில்லை என்பதை விடுங்கள். விநயனும் ஜே. பல்லசேரியும் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் கிடைத்தவற்றை வைத்துக்கொண்டே திரைக்கதையை உருவாக்கினார்களோ என்ற சந்தேகம்கூட எழுகிறது. நம்பகத்தன்மை, உண்மையான சித்தரிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி அவர்கள் கொஞ்சம்கூடக் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
‘வார் அண்ட் லவ்’ படத்தில் எதிர்பாராமல் கிடைக்கும் நகைச்சுவை
படத்தின் தொடக்கத்திலேயே எல்லைக்கு அருகே பயங்கரவாதிகளால் மேஜர் ராஜேந்திரன் (சுரேஷ் கிருஷ்ணா) கொல்லப்படுவதைக் காண்கிறோம். சினிமா சுவாரஸ்யத்துக்காகக் கற்பனைச் சுதந்திரம் எடுத்துக்கொள்வதில் தவறில்லை. ஆனால், தர்க்கத்தையே தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அதையும் பார்வையாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது அதிகப்படியானது.
டைம் பாம் வெடிக்கும்போது அதன் அருகிலேயே நிற்கும் ராஜேந்திரன், வெடிப்புக்குப் பிறகும் எழுந்து நின்று சில நொடிகளிலேயே பயங்கரவாதிகளைச் சுடுகிறார். அதே நேரத்தில், குண்டு வெடித்த இடத்திலிருந்து சில அடி தூரத்தில் நின்ற பயங்கரவாதிகளுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. அவர்களது உடைகளில் தூசிகூடப் படியவில்லை; காயங்கள் ஏற்படுவது பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். அவர்கள் தயாரித்தது வெடிகுண்டா, பட்டாசா?
அதன்பிறகு, படத்தின் தொடக்கக் காட்சிகளில் இடம்பெறும் அனிமேஷன் காட்சிகளில் தரமற்ற முறையில் உருவாக்கப்பட்ட டாங்கிகள், போர் விமானங்கள், தாக்குதல் ஹெலிகாப்டர்கள் ஆகியவற்றைப் பார்க்கிறோம். பின்னர் நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அவை படத்தின் மோசமான தயாரிப்பு வடிவமைப்புக்கான முன்னறிவிப்பாகவே தோன்றுகின்றன. வினோதமான வண்ணங்களில் வர்ணம் பூசப்பட்ட பெரிய குழாய்களை பாஸூக்கா ஆயுதங்களாகக் காட்டும் அளவுக்கு நிலைமை இருக்கிறது.
ஒரு காட்சியில், பாகிஸ்தான் ராணுவ வீரர்கள் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்து கிராம மக்களைப் பிணைக் கைதிகளாகப் பிடிப்பதைப் பார்க்கிறோம். எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையினரை ஏமாற்றி அவர்கள் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், அவர்கள் அணிந்திருக்கும் சாதாரண உடைகளுக்கு அடியில் ராணுவச் சீருடைகள் இருப்பது தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது. இவ்வளவு முக்கியமான பணிக்கு வருபவர்கள் ஏன் இப்படி உடையணிய வேண்டும்? இந்திய ராணுவத்தினரால் இவ்வளவு எளிமையான விஷயத்தைக்கூடக் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று விநயன் நினைத்தாரா? மலையாள சினிமாவின் ஆதிக்கம் வாழ்க!
இதற்கிடையில், பதில் தாக்குதல் நடத்த அனுப்பப்படும் இந்திய ராணுவக் குழுவில் பெரும்பாலானோர் மலையாளிகளாக இருக்கிறார்கள். இதனால், படத்தின் பெரும்பாலான உரையாடல்களை மலையாளத்தில் அமைப்பதற்கான வசதி கிடைக்கிறது. ஆனால், இந்த வசதியான திரைக்கதை உத்தி அத்துடன் நின்றுவிடவில்லை.
காதல் கதைக்காக, கேப்டன் கோபிநாத் (திலீப்), பாகிஸ்தான் ராணுவ ஜெனரல் ஜாஃபர் கானின் (முகேஷ் ரிஷி) மகள் செரினாவை (லைலா) காதலிக்கிறார். இவர்களுக்கிடையேயான உரையாடல்களையும் மலையாளத்தில் அமைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஜாஃபர் கானுக்கும் கேரளத் தொடர்பு இருப்பதாக விநயன் காட்டுகிறார். இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான கருத்தாக்கங்களைத் தொட்டுச் செல்லும் வகையில், ஜாஃபரின் தந்தை முதலில் கேரளாவின் முஸ்லிம்கள் அதிகம் வசிக்கும் மலப்புரம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது.
இந்தப் படம் இன்று வெளியாகியிருந்தால், பாகிஸ்தானுக்கும் கேரளாவுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை ‘அம்பலப்படுத்திய’ மற்றொரு ‘துரந்தர்’ (2025) என்று வலதுசாரிகள் இதைக் கொண்டாடியிருக்கக்கூடும். ராணுவ ஜெனரலும் அவரது மகளும்கூட மலையாளத்தில் பேசும் காட்சிகள் அதற்கான ஆதாரங்களாக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கும். அதேபோல், இணையத்தில் ‘விநயன் சாரின் உச்சக்கட்ட நுணுக்கம்’ என்ற பெயரில் பல்வேறு கோட்பாடுகள் பரவுவதையும் மலையாள மில்லினியல்கள் பார்த்திருக்கலாம்.
மோசமான நாடகக் காட்சிகள், அபத்தமான வசனங்கள், அனுபவமற்ற திரைக்கதை உத்திகள் ஆகியவற்றால் ‘வார் அண்ட் லவ்’ படம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. படத்தில் நகைச்சுவை நடிகர்கள் அதிகம் இருப்பதால், விநயன் அவ்வப்போது சில ‘நகைச்சுவைக் காட்சிகளையும்’ சேர்த்திருக்கிறார். திரைக்கதையில் எழுதப்பட்ட நகைச்சுவைகள் சற்றும் சிரிப்பை வரவழைக்கவில்லை. ஆனால், இதற்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில், படத்தின் தீவிரமான காட்சிகளே நம்மை வயிறு குலுங்கச் சிரிக்க வைக்கின்றன.
‘சேவிங் பிரைவேட் ரயன்’ படத்தின் தொடக்கப் போர்க் காட்சி திரையுலகின் உச்சம் என்று சொல்லப்பட்டால், ‘வார் அண்ட் லவ்’ படத்தின் கிளைமாக்ஸ் போர்க் காட்சி சினிமாவின் வீழ்ச்சி என்றே சொல்ல வேண்டும். ஒவ்வொரு முறையும் குண்டு வெடிக்கும்போது, அதன் அருகில் நிற்பவர்கள் தூக்கி வீசப்பட்டதுபோன்ற தோற்றத்தை உருவாக்குவதற்காகத் துள்ளிக் குதித்துப் பின்னால் விழுகிறார்கள்.
ஏ.கே.47 துப்பாக்கிகள் மலிவான பிளாஸ்டிக்கால் செய்யப்பட்டவைபோலத் தோன்றுவதுடன், பெரும்பாலான நடிகர்கள் அவற்றைக் கையாளும் விதமும் சிரிப்பை வரவழைக்கிறது. படத்தைப் பார்க்கும்போது சிரிப்பை அடக்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
மலையாள சினிமாவின் ‘அவெஞ்சர்ஸ்’
இந்தப் படத்தைப் பார்த்தால், எந்தவிதமான சூப்பர் சக்திகளும் இல்லாத, கம்பீரமும் இல்லாத சூப்பர் ஹீரோக்களைக் கொண்ட ‘அவெஞ்சர்ஸ்’ படத்தைப் பார்ப்பதுபோல இருக்கிறது.
பிரபு, கேப்டன் அமெரிக்கா போன்றவர். ஆனால், அவரது உத்தரவுகளை யாரும் சரியாகக் கேட்பதில்லை. ஒரு ராணுவ வீரரிடம் குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்ய வேண்டாம் என்று அவர் சொன்னால், அந்த வீரர் அதையே செய்து உயிரிழக்கிறார். சாய் குமாரின் கதாபாத்திரத்துக்கும் இதுதான் நடக்கிறது.
திலீப், அயர்ன் மேன் போன்றவர். ஆனால், அவரது சாகசக் காட்சிகள் நகைச்சுவையாக இருக்கின்றன. ஜெகதீஷ், தோர் போன்றவர். ஆனால், தோரின் ஆயுதமான ம்ஜோல்னிரைக் கையாள்வதற்குக்கூட அவருக்குத் தெரியவில்லை. கலாபவன் மணி, ஹல்க் போன்றவர். பேசுவதில் காட்டும் வேகத்தைச் செயல்பாட்டில் காட்டுவதில்லை. இந்தப் படத்தில் இந்திரஜா, பிளாக் விதவையைப் போன்றவர். ஆனால், நடிகர்கள் பட்டியலில் பெண் கதாபாத்திரம் ஒன்றும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே அவர் இடம்பெற்றிருப்பதுபோல் தெரிகிறது.
மலையாள சினிமாவின் எஸ். ஷங்கர் என்று தன்னை விநயன் நினைத்துக்கொள்கிறாரோ என்று தோன்றுகிறது. அதாவது, திரையுலகில் இதுவரை இல்லாத பல புதிய அம்சங்களை அறிமுகப்படுத்திய முன்னோடி இயக்குநராகத் தன்னை அவர் கருதியிருக்கலாம். ஆனால், இதில் ஒரே ஒரு பிரச்சினைதான். அவர் அறிமுகப்படுத்தியதாகக் கருதப்படும் இந்த அம்சங்களைப் பார்க்க யாரும் உண்மையில் விரும்பவில்லை. ஆனால், வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் விரும்பியபடியே அமைந்துவிடுவதில்லை, இல்லையா?