வடக்கு ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கிராமத் திருவிழாக்களில், குறிப்பாக பொங்கல் பண்டிகையின் போது நடத்தப்படும் ‘சங்கிடி ரல்லு’ (Sangidi Rallu) எனும் பாரம்பரிய வலிமைப் போட்டியில் வெற்றி பெறுபவருக்கு ‘உஸ்தாத்’ என்ற பட்டம் வழங்கப்படுகிறது. உலகம் முழுவதும் ஏற்றுமதி செய்யப்படும் கருப்பு கிரானைட் கல் இப்பகுதியின் சிறப்பம்சமாகும். 80 முதல் 220 கிலோ எடை கொண்ட வளைய வடிவக் கல்லான ‘சங்கிடி ரல்லு’ போட்டியைச் செதுக்க பல ஆண்டுகளாக இக்கல்லே பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
காலப்போக்கில், அந்த நாட்டுப்புறப் போட்டியானது விஜயநகரம் மாவட்டத்தில் உள்ள கொண்டவெலகடா (Kondavelagada) கிராமத்தில் முறையான பளுதூக்கும் விளையாட்டாக உருவெடுத்தது. இக்கிராமம் 20 தேசிய மற்றும் 13 சர்வதேச அளவிலான பளுதூக்கும் வீரர்களை உருவாக்கியுள்ளது; அடுத்தடுத்த தலைமுறையினர் விளையாட்டு மூலம் அரசு வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற்று, தங்கள் குடும்பங்களை வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுத்துள்ளனர்.
சமீபத்திய சாதனையாளர்களில் பெல்லனா பார்கவி (17) மற்றும் பெல்லனா ஹரிகா (19) ஆகிய சகோதரிகள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்; இவர்கள் ஏப்ரல் 2026-ல் சமோவாவில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் இளைஞர் மற்றும் ஜூனியர் பளுதூக்கும் சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகளில் தங்கப் பதக்கங்களை வென்றனர். இப்பகுதியில் பளுதூக்கும் விளையாட்டின் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த வல்லூரி சீனிவாச ராவின் மகன் அஜய் பாபு, இந்த மாத இறுதியில் கிளாஸ்கோவில் நடைபெறவுள்ள காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் களமிறங்கவுள்ள நிலையில், அடுத்த வாரம் இச்சிறிய கிராமம் மீண்டும் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கவுள்ளது.
தற்போது கிளாஸ்கோவில் இருக்கும் அஜய், இந்த பாரம்பரியத்தைத் தொடர்வது குறித்து ‘இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ இதழிடம் பேசினார். “2010-ல் என் தந்தை வெண்கலப் பதக்கத்தையும், 2014-ல் காமன்வெல்த் போட்டிகளில் சந்தோஷி மட்சா வெள்ளிப் பதக்கத்தையும் வென்றனர். அதைவிடச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டு தங்கப் பதக்கம் வெல்லவும், ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் பங்கேற்கவும் நான் விரும்புகிறேன்.” என்றார்.
கொண்டவெலகடாவின் இந்த வியக்கத்தக்க விளையாட்டு வீரர்களை உருவாக்கும் பயணத்தின் கதை, மூன்று தசாப்தங்களுக்கு முன்பே தொடங்கியது. கடந்த 1991-ஆம் ஆண்டில், ஆண்டுதோறும் நடைபெற்ற ‘சங்கிடி ரல்லு’ (Sangidi Rallu) போட்டியால் ஈர்க்கப்பட்ட பல சிறார்களின் வல்லூரி சீனிவாச ராவ், அன்னபூர்ணா சல்லா மற்றும் அவரது மூத்த சகோதரர் ராமு ஆகியோரும் அடங்குவர். அப்போட்டியில் வெற்றி பெறுவது மிகுந்த பெருமைக்குரிய விஷயமாகக் கருதப்பட்டது; மேலும், அது ஒட்டுமொத்த கிராமத்தையே ஒன்றுகூட்டும் நிகழ்வாகவும் இருந்தது.
அதே காலகட்டத்தில், வட ஆந்திரப் பகுதி முழுவதும் பளுதூக்குதல் விளையாட்டு பிரபலமாகி வந்தது. வேறு இடங்களில் கண்டவற்றால் ஈர்க்கப்பட்ட கிராமத்து முதியவர்கள் சிலர், முறையான பளுதூக்கும் உபகரணங்களைக் கொண்டவெலகடா (Kondavelagada) கிராமத்திற்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்தனர். அந்த முடிவு அக்கிராமத்தின் எதிர்காலத்தையே மாற்றியமைத்தது.
போலியோ பாதிப்பால் உடல் அசைவுகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்த ராமுவுக்கு, ஒரு போட்டித்தன்மை கொண்ட பளுதூக்குபவராக மாறும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. ஆனால், தூர்தர்ஷனில் உடற்கட்டுக் கலைஞர்களைப் பார்த்த பிறகு, உடல் வலிமையின் மீது அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் ஏற்பட்டது. மறுபுறம், ராவ் தனது தந்தையிடமிருந்து ‘சங்கிடி ரல்லு’ (Sangidi Rallu) மீதான ஆர்வத்தைக் கொண்டிருந்தார்; கிராமத்தில் நடந்த போட்டிகளிலும் பங்கேற்றுப் பார்த்தார், ஆனால் அதில் அவருக்குப் பெரிய வெற்றி கிடைக்கவில்லை.
அந்த நண்பர்கள் இருவருக்கும் மற்றொரு வழி கிடைத்தது. தினமும் காலையில், ‘சங்கிடி ரல்லு’ பயிற்சியில் ஈடுபடுபவர்கள் ஏழு அல்லது எட்டு மணி அளவில் தங்கள் பயிற்சியை முடித்த பிறகு, இவர்கள் இருவரும் யாருக்கும் தெரியாமல் உடற்பயிற்சிக் கூடத்திற்குள் நுழைந்து, அந்தப் புதிய உபகரணங்களைக் கொண்டு பயிற்சி செய்து பார்ப்பார்கள்.
சாமந்தி, ரோஜா மற்றும் கனகாம்பரம் போன்ற மலர்களைப் பயிரிடுவதே அக்கிராமத்தின் முக்கியத் தொழிலாக இருந்தது; வல்லூரி சீனிவாச ராவின் குடும்பமும் பிழைப்புக்காக இதையே நம்பியிருந்தது. காலை நேரப் பயிற்சிக்குப் பிறகு, நீண்ட நேரம் வயல்வெளிகளில் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கும். “காலை முதல் மாலை வரை நாங்கள் மலர் வயல்களில் வேலை செய்வோம். “பள்ளிக்குச் செல்வது என்பது கட்டாயமற்ற ஒன்றாகவே இருந்தது.” என்று 47 வயதான வல்லூரி சீனிவாச ராவ் புன்னகையுடன் நினைவுகூர்ந்தார்.
பயிற்சியின்போது, ​​வல்லூரி சீனிவாச ராவ் அனுபவம் வாய்ந்த பளுதூக்குபவர்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்து, அவர்களின் நுட்பங்களைப் பின்பற்றினார்; அத்துடன் அவர்கள் வழங்க முன்வந்த ஆலோசனைகளையும் உள்வாங்கிக் கொண்டார். விரைவில் அவர் மாவட்ட அளவிலான போட்டி ஒன்றில் பங்கேற்றார். முறையான பயிற்சி ஏதுமின்றி பங்கேற்றபோதிலும், அவர் அதில் வெற்றி பெற்றார். அந்த வெற்றி அனைத்தையும் மாற்றி அமைத்தது.
“மாவட்ட பளுதூக்குதல் பயிற்சியாளராக இருந்த எம்.எஸ். சர்மா எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து, என்னை அவருடைய பயிற்சி மையத்திற்கு அனுப்புமாறு என் பெற்றோரிடம் கேட்டுக்கொண்டார். மாவட்ட அளவிலான அந்தப் பதக்க வெற்றியால் மகிழ்ச்சியடைந்த அவர்கள், உடனடியாக அதற்குச் சம்மதித்தனர். ஆனாலும், பூக்களை விற்பதற்காக நான் தினமும் எங்கள் கிராமத்திலிருந்து விஜயநகரத்திற்கு மிதிவண்டியில் செல்வேன். அதன் பிறகு தான் பயிற்சிக்குச் செல்வேன்.” என்று ​​வல்லூரி சீனிவாச ராவ் கூறினார்.
1996-ல், விஜயநகரத்தில் தேசிய பளுதூக்கும் சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகள் நடைபெற்றன. இந்தியாவின் சிறந்த பளுதூக்கும் வீரர்கள் போட்டியிடுவதைக் காண நானும், வல்லூரி சீனிவாச ராவ் மற்றும் அன்னபூர்ணா என மூவரும் சென்றோம். அப்போது நாங்கள் கண்ட காட்சி எங்கள் மனதில் நீங்காத தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நாங்கள் ஆச்சரியத்தில் உறைந்துபோனோம். அங்கே ஆண்கள் மட்டுமல்ல, பெண்களும் பளு தூக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.” என்று ராமு நினைவுகூர்ந்தார்.
அன்னபூர்ணாவைப் பொறுத்தவரை, அந்தத் தருணம் அவரது வாழ்க்கையையே மாற்றியமைப்பதாக அமைந்தது. “அதன்பின்னர் விரைவில் என் சகோதரி பளுதூக்கும் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். சில ஆண்டுகளிலேயே, அவர் கிராமப்புறப் போட்டிகளில் தேசிய அளவிலான வெற்றியாளராகத் திகழ்ந்தார்; அதேவேளையில் ராவ் மாநில அளவிலான வெற்றியாளரானார்.” என்று ராமு கூறினார்.
அவர்களின் முன்னேற்றம் இந்திய விளையாட்டு ஆணையத்தின் (SAI) கவனத்தை ஈர்த்தது. சர்மா, ஏலூரில் உள்ள இந்திய விளையாட்டு ஆணையத்தின் மையத்திற்குப் பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டபோது, ​​ராவ் மற்றும் அன்னபூர்ணா ஆகிய இருவரையும் தனது மேற்பார்வையில் பயிற்சியைத் தொடருமாறு அழைத்தார். அவர்களும் உடனடியாக அதற்குச் சம்மதித்தனர்.
ஆனால், அப்போது ஒரு துயரச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது. 1999-ஆம் ஆண்டில் ஏலூருக்குப் புறப்படுவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, தங்கள் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான பண்ணையில் இருந்த திறந்த கிணறு ஒன்றில் தவறி விழுந்து அன்னபூர்ணா உயிரிழந்தார். அவரது மறைவு அவரது குடும்பத்தை மட்டுமல்ல, அவரது வளர்ச்சியைத் தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளையின் வெற்றியாகக் கொண்டாடிய ஒட்டுமொத்த கிராமத்தையே நிலைகுலையச் செய்தது.
அதனால், ராவ் அங்கிருந்து செல்ல விரும்பவில்லை. “முழு கிராமமும் அவரைச் சம்மதிக்க வைக்க வேண்டியிருந்தது. அவரது குடும்பத்திடம் போதிய உணவுகூட இல்லாத காலங்கள் இருந்தன. ‘எலூருவுக்குச் சென்றால் குறைந்தது மூன்று வேளை உணவாவது கிடைக்கும், உடல் வலிமை பெறும், தொடர்ந்து பளுதூக்கும் பயிற்சியையும் மேற்கொள்ளலாம்’ என்று நாங்கள் அவரிடம் கூறினோம்.” என்று ராமு நினைவுகூர்ந்தார். இறுதியில் அந்த வாதம் அவரைச் சம்மதிக்க வைத்தது.
எலூரு ராவின் விளையாட்டு வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்தது. பயிற்சியாளர் ஷர்மாவின் வழிகாட்டுதலில், அந்த விவசாயியின் மகன் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் முன்னணி பளுதூக்கும் வீரர்களில் ஒருவராக உருவெடுத்தார்; விசாகப்பட்டினத்தில் நடைபெற்ற தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் (2002) மற்றும் ஐதராபாத்தில் நடைபெற்ற முதலாவது ஆப்பிரிக்க-ஆசிய சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகள் (2003) ஆகியவற்றில் அவர் வெள்ளிப் பதக்கங்களை வென்றார்.
அவரது சொந்த ஊரில், அவரது வெற்றி பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ராவ் வளர்ந்து வந்ததைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளும் இப்போது அதே பாதையைப் பின்பற்ற விரும்பினர். ஆனால் ராமுவைப் பொறுத்தவரை, அன்னபூர்ணாவின் மறைவுக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகள் மிகவும் கடினமானவையாக இருந்தன. “மூன்று அல்லது நான்கு ஆண்டுகளுக்கு, நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. பின்னர் ஒரு நாள், கிராமத்து பெரியவர்கள் யோசனையுடன் அணுகினர். அவர்கள் உங்களுக்கு உடற்பயிற்சிக் கூடத்தை (ஜிம்) அமைத்துத் தர நாங்கள் உதவுகிறோம்,’ என்று அவர்கள் என்னிடம் கூறினர். ‘எங்கள் குழந்தைகளுக்கு நீங்கள் பயிற்சி அளிப்பீர்களா?'” என்று கேட்டனர்” என்று அவர் கூறினார்.
அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டார். “விஜயநகரத்தில் சர்மாவிடம் ராவும் அன்னபூர்ணாவும் பயிற்சி பெற்றபோது, ​​நான் எப்போதும் அங்கேயே இருந்தேன். நுட்பங்கள், ஊட்டச்சத்து, பயிற்சிக்கான அளவுகள் என அனைத்தையும் நான் பார்த்தே கற்றுக்கொண்டேன். கிராமம் தன் குழந்தைகளின் பொறுப்பை என்னிடம் ஒப்படைத்தபோது, ​​என்னால் அதை மறுக்க முடியவில்லை. அந்த நம்பிக்கை எனது துயரத்தை வலிமையாக மாற்றியது.” என்று கூறினார்.
2005-ஆம் ஆண்டிற்குள், கொண்டவெலகடாவில் அதற்கென ஒரு பயிற்சி மையம் உருவானது. விரைவில், ராமுவின் பயிற்சியில் இருந்தவர்கள் தேசிய அளவிலான பதக்கங்களை வெல்லத் தொடங்கினர். இன்று, ராவ் ராணுவத்திலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்று கிராமத்திற்குத் திரும்பியுள்ளார். அவரும் ராமுவும் இணைந்து மற்றொரு உடற்பயிற்சிக் கூடத்தை அமைத்து வருகின்றனர்; அடுத்த தலைமுறையினர் தங்கள் கனவுகளைத் துரத்திச் செல்ல வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை இருக்கக்கூடாது என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக உள்ளனர். பளுதூக்குதல் என்பது வறுமையிலிருந்து மீள்வதற்கான ஒரு வழியாகவும், பதக்கம் வெல்பவர்களுக்கு அரசு வேலைவாய்ப்பைப் பெற்றுத் தரும் வழியாகவும் உள்ளது.
“எங்கள் கிராமத்தில் சுமார் 3,000 பேர் வசிக்கின்றனர். பெரும்பாலான குடும்பங்கள் இப்போதும் விவசாயத்தையே நம்பியுள்ளன. பல குடும்பங்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்குச் சரியான ஊட்டச்சத்தை அளிப்பதற்காகவே கடன் வாங்குகின்றன. எங்களால் முடிந்ததை மட்டுமே நாங்கள் செய்ய முடியும். ஒரு பளுதூக்குதல் வீரருக்கு உணவு மற்றும் பயிற்சிக்காக மாதம் 50,000 முதல் 60,000 ரூபாய் வரை தேவைப்படுகிறது. இவ்வளவு பெரிய தொகையை இந்த விவசாயிகள் எங்கிருந்து திரட்டுவார்கள்?” என்று ராவ் கூறினார்.
கொண்டவேலகடா பகுதி பளுதூக்கும் வீரர்களை உருவாக்கும் மையமாக மாறுவதற்கு முன்பே, அண்டை மாவட்டமான ஸ்ரீகாகுளத்தில் ‘அமதலவலசா’ (Amadalavalasa) என்ற இடம் இத்துறையில் சிறந்து விளங்கியது. அங்குள்ள ‘மாருதி யுவஜன வ்யாயாம மண்டலி’ (Maruthi Yuvajana Vyayama Mandali) எனும் உடற்பயிற்சிக் கூடம், எட்டு சர்வதேச மற்றும் 46 தேசிய அளவிலான பளுதூக்கும் வீரர்களை உருவாக்கியது; இதன் மூலம் அப்பிராந்தியத்தின் பளுதூக்கும் விளையாட்டின் முதன்மை மையமாக அது திகழ்ந்தது. 1969-ல் தையல்காரரான கே. அம்மிநாயுடுவால் தொடங்கப்பட்ட இந்த உடற்பயிற்சிக் கூடம், வட ஆந்திராவின் பளுதூக்கும் விளையாட்டு கலாச்சாரத்திற்கு அடித்தளமிட்டது.
தற்போது 86 வயதாகும் அம்மிநாயுடு, ஓரளவு செவித்திறன் குறைபாடுடன் அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார். இவரை இவரது ஐந்து பிள்ளைகள் கவனித்து வருகின்றனர்; அவர்களில் மூவர் பளுதூக்கும் வீரர்களாவர். “கோடி ராம்மூர்த்தி நாயுடுதான் எங்களுக்கு உத்வேகமாக இருந்தார்,” என்று அம்மிநாயுடு கூறினார்.
அவரது மகன் மதுசூதன் பேசுகையில், “இன்றும் கூட, யாரேனும் எங்களுடன் இணையும்போதோ அல்லது இளம் வீரர்களைக் கண்டறிய ‘சங்கிடி ரல்லு’ (Sangidi Rallu) போட்டிகளுக்குச் செல்லும்போதோ, ஒரு வெற்றிகரமான விளையாட்டு வாழ்க்கைக்கு ஆசிர்வாதமாக ராம்மூர்த்தியின் பெயரை நாங்கள் நினைவுகூர்கிறோம்.” என்றார்.
ஒடிசா எல்லைக்கு அருகிலுள்ள வீரகட்டத்தைச் சேர்ந்த கோடி ராம்மூர்த்தி நாயுடு, 1800-களின் பிற்பகுதியில் ஒரு குளத்தில் குளித்துக் கொண்டிருந்தபோது அனுமன் சிலையைக் கண்டெடுத்ததாக அப்பிராந்தியத்தின் வாய்மொழி வரலாறு கூறுகிறது. அந்தத் தெய்வத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், உலகின் வலிமையான மனிதராக மாற வேண்டும் என்று உறுதிபூண்டார்.
“அவரது மார்பின் மீது வைக்கப்பட்ட மரப்பலகைகள் வழியாக ஒரு யானையை நடக்க வைக்கும் அளவுக்கு அவரிடம் ஒரு சிறப்பான சுவாசக் கலை இருந்தது,” என்று முன்னாள் பளுதூக்கும் வீரர் முகிதி அப்பலநாயுடு கதையை நினைவுகூர்ந்தார்; இக்கதை இப்போது ஒரு நாட்டுப்புறக் கதையைப் போலப் பிரபலமாகிவிட்டது. “விஜயநகர மன்னர் இதனால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டு, அவருக்குப் பொன்னும் நகைகளும் பரிசளித்ததுடன், அவரது வலிமைமிக்க சாகசங்களை வெளிப்படுத்தவும் அங்கிருந்த மல்யுத்த வீரர்களுக்குச் சவால் விடவும் அவரை இங்கிலாந்து மற்றும் சீனாவிற்கு அனுப்பி வைத்தார்.” என்று கூறினார்.
ராம்மூர்த்தியின் சாதனைகள் பலரை ஊக்கப்படுத்தின; அவர் விஜயநகரத்தில் ஒரு உடற்பயிற்சிக் கூடத்தையும் நிறுவினார். அங்கு அவரது பயிற்சி முறைகள் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டன, பின்னர் அவர்கள் அந்த முறைகளை அப்பகுதி முழுவதும் பரப்பினர்.
அவரால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களில் ஒருவரான அம்மிநாயுடுவும் முன்னாள் மல்யுத்த வீரர் ஆவார். “அக்காலத்தில், இரண்டு கற்களுக்கு இடையே ஒரு கம்பியைச் செலுத்தி அதைத் தூக்குவோம்—அதுதான் எங்கள் பளுதூக்கும் பயிற்சியாக இருந்தது. சிறந்த வசதிகள், பயிற்சியாளர்கள் மற்றும் உபகரணங்களைத் தேடி நான் அப்பகுதி முழுவதும் பயணம் செய்தேன்.” என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.
இறுதியில், ரஷ்யப் பயிற்சியாளர்களிடம் பயிற்சி பெற்றிருந்த ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆர். சூர்யநாராயணாவைத் தங்களுக்கு உதவுமாறு அவர்கள் சம்மதிக்க வைத்தனர். மேலும், நவீன பளுதூக்கும் உபகரணங்களைத் தயாரிக்கும் திறன் கொண்ட ஒருவரை ராஜமுந்திரியில் அவர்கள் கண்டறிந்தனர்.
பதக்கங்கள் குவியத் தொடங்கியதும், அரசு வேலைவாய்ப்புகளும் கிடைத்தன. இவர்களால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களில் நீலம்செட்டி அப்பன்னாவும் ஒருவர்; இவர் போட்டிகளிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு பயிற்சியாளராக மாறினார்.
ஓராண்டு காலப் பயிற்சியாளர் பட்டயப் படிப்பிற்காக அவர் பாட்டியாலாவில் உள்ள நேதாஜி சுபாஷ் தேசிய விளையாட்டு நிறுவனத்திற்கு (NSNIS) சென்றார். அங்கு, ஒரு விரிவுரையாளர் அப்பகுதிக்கு ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஆலோசனையை அவருக்கு வழங்கினார். “விரைவில் பெண்கள் பளுதூக்கும் போட்டிகளில் பங்கேற்கக்கூடும். அதற்கு ஆர்வமுள்ள பெண்களைக் கண்டறியுங்கள்.” என்று அவர் அப்பன்னாவிடம் கூறினார்.
வூசவானிபேட்டாவில், அப்பன்னாவும் ஸ்ரீகாகுளம் பளுதூக்குதல் சங்கத்தின் முன்னாள் செயலாளரான விஸ்வநாதமும் சரியாக அதைத்தான் செய்யத் தொடங்கினர். “சில சமயங்களில் பெற்றோர்கள் எங்களைத் தாக்க முயன்றனர்,” என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார். “பெண்கள் பளுதூக்கத் தொடங்கினால், அவர்களை யார் திருமணம் செய்துகொள்வார்கள் என்று அவர்கள் கேட்டனர்.” என்றார்.
காலப்போக்கில், அவர்கள் தங்கள் அணுகுமுறையை மாற்றி, ஒன்பது முதல் 12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் கவனம் செலுத்தினர். பயிற்சிக்குத் தேவையான சத்துணவு கிடைப்பதை உறுதிசெய்ய, விஸ்வநாதம் தனது சொந்தப் பணத்திலிருந்தே அவர்களின் உணவுக்கான செலவை ஏற்றார். “அவர்களில் பெரும்பாலோர் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்ப பின்னணியைக் கொண்டவர்கள்.”
ஒரு நாள், ரயில்வே காலனியைச் சேர்ந்த இரண்டு சகோதரிகள் அவர்கள் வாழ்க்கையில் நுழைந்தனர். மூத்தவர் கர்ணம் நர்சம்மா; இளையவர் ஒன்பது வயது கர்ணம் மல்லேஸ்வரி. அப்பன்னாவின் கீழ் சில ஆண்டுகள் பயிற்சி பெற்ற பிறகு, மல்லேஸ்வரி ‘மாருதி ஜிம்’மில் இணைந்தார். “அவள் கதவு வழியாக எட்டிப் பார்க்கும் ஒரு சிறிய சிறுமியாக இருந்தாள்,” என்று அப்பலநாயுடு நினைவு கூர்ந்தார். “அரை நிர்வாணமாக ஆண்கள் பயிற்சி செய்வதை அவள் பார்க்கக்கூடாது என்று நாங்கள் அவளிடம் கூறினோம். ஆனால் அம்மிநாயுடு அவளை உள்ளே அழைத்து பயிற்சி அளிக்கத் தொடங்கினார்.”
அந்தச் சிறுமி பிற்காலத்தில் இந்தியாவின் முதல் பெண் ஒலிம்பிக் பதக்கம் வென்றவராக மாறினார்; 2000-ஆம் ஆண்டு சிட்னி ஒலிம்பிக்கில் வெண்கலப் பதக்கத்தை வென்றார். அவரது வெற்றியும், அப்பகுதியைச் சேர்ந்த பலரின் வெற்றிகளும் ஒரு பொற்காலத்தின் தொடக்கமாகத் தோன்றின. ஆனால் அது நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை.
இன்று, மாருதி ஜிம்மைச் சேர்ந்த ஏழு பளுதூக்குபவர்கள் மட்டுமே உள்ளனர். அப்பகுதியிலிருந்து தேசிய அளவிலான போட்டிக்குத் தயாராகும் வீரர்கள் சுமார் 3 அல்லது 4 பேர் மட்டுமே உள்ளனர் என்று மதுசூதன் கூறினார்.
“நாங்கள் எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்தோம். ஆனால் அரசு வேலை கிடைத்தவர்களில் யாரும் ஜிம்களை உருவாக்கவோ அல்லது அடுத்த தலைமுறைக்கு உதவவோ திரும்பி வரவில்லை. எங்களுக்கோ அல்லது எங்கள் கிராமத்திற்கோ எந்த அங்கீகாரமும் கிடைக்கவில்லை,” என்று விஸ்வநாதம் கூறினார்.
அப்பன்னா அந்தத் தியாகங்களை இன்றும் நினைவுகூர்கிறார். “நான் அணியுடன் ரயிலின் பொதுப் பெட்டிகளில் (general compartments) பயணம் செய்தேன். அரசு எங்கள் செலவில் பாதியை மட்டுமே வழங்கியது. மீதமுள்ளவை எங்கள் சொந்தப் பணத்திலிருந்து செலவிடப்பட்டன. பயணத்தின்போது அந்தப் பெண்களின் பாதுகாப்பு குறித்து நான் எப்போதும் கவலைப்படுவேன்.”
மாருதி ஜிம் இப்போது மற்றொரு சவாலை எதிர்கொள்கிறது. “இன்றைய பளுதூக்குபவர்களுக்கு நவீன உபகரணங்கள் தேவைப்படுகின்றன, ஆனால் எங்களிடம் அதற்கான பணம் இல்லை,” என்று மதுசூதன் கூறினார். “அடுத்து என்ன செய்வது என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் பளுதூக்குதல் கலாச்சாரத்தைப் பரப்புவது என் தந்தையின் பாரம்பரியம். எங்களால் முடிந்தவரை நாங்கள் அதைத் தொடருவோம்.”
1992-ல் பாண்டிச்சேரியில் நடைபெற்ற தேசிய பளுதூக்குதல் போட்டியில் வெண்கலப் பதக்கம் வென்ற திலக தனஞ்சய குமார், ஆசிரியராக அரசுப் பணியைப் பெற்றார். அவர் தனது சொந்த ஊரான கோடலத்தில் பணியமர்த்தப்பட்டார்; இது ஸ்ரீகாகுளம் மாவட்டத்தில் வங்காள விரிகுடாவிலிருந்து வெறும் நான்கு கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள, சுமார் 1,200 மக்கள் வசிக்கும் ஒரு குக்கிராமமாகும்.
கோண்டவெலகடா மற்றும் அமடலவலசா கிராமங்களைப் போலவே, கோடலமும் பளுதூக்குதல் விளையாட்டு மூலம் வறுமையிலிருந்து மீள்வதற்கான வாய்ப்பை வழங்கும் மற்றொரு கிராமமாக மாறியது. தனஞ்சயாவைப் பொறுத்தவரை, ஒரு உடற்பயிற்சிக் கூடத்தை (gym) சென்றடைவதே ஒரு காலத்தில் பெரும் போராட்டமாக இருந்தது.
அவரது கிராமத்தை ‘மாருதி ஜிம்’முடன் இணைக்கும் சாலை வசதி இல்லாததால், சுமார் 13 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கொட்டாபொம்மலிக்கு (அங்குதான் அருகிலுள்ள ரயில் நிலையம் இருந்தது) செல்ல அவர் மற்றவர்களின் வாகனங்களில் லிஃப்ட் கேட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. “பயிற்சி பெற காலையில் அங்கு சென்று, இரவு அங்கேயே தங்கி, மறுநாள் மாலை வீடு திரும்புவேன்,” என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.
பளுதூக்குதல் தனஞ்சயாவின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்கும் வழியாக அமைந்தது. ஆசிரியர் பணியைப் பெற்ற பிறகு, தனக்குக் கிடைக்காத வாய்ப்புகளை உள்ளூர் குழந்தைகளுக்கு வழங்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் கோடலத்தில் ஒரு உடற்பயிற்சிக் கூடத்தை நிறுவினார். “எனக்குத் தெரிந்தவை இரண்டு விஷயங்கள் மட்டுமே: கற்பித்தல் மற்றும் பளுதூக்குதல். இந்தக் குழந்தைகள் தேசிய அளவை எட்டி அரசு வேலைகளைப் பெற்றால், அவர்களின் வாழ்க்கையும் இந்தப்பகுதியும் மேம்படும்.”
ஒவ்வொரு ஆண்டும், ஸ்ரீகாகுளம் மாவட்டம் முழுவதிலுமிருந்து அனுபவம் வாய்ந்த பயிற்சியாளர்களும் முன்னாள் பளுதூக்குதல் வீரர்களும் ‘சங்கதி ரல்லு’ (Sangati Rallu) மற்றும் உள்ளூர் பளுதூக்குதல் போட்டிகளுக்காக ஒன்றுகூடுகிறார்கள்; இதில் 60 முதல் 65 பேர் வரை பங்கேற்கின்றனர். “இது கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடாந்திர சந்திப்பு போன்றது,” என்று மதுசூதன் கூறினார். “அங்குதான் தனஞ்சயா தனது பகுதியைச் சேர்ந்த குழந்தைகளுடன் வருவதை நாங்கள் முதன்முதலில் கவனித்தோம்.”
ஆனால், இந்த உத்வேகத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைப்பது கடினமாகிவிட்டது. உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்ற பிறகு, பயிற்சியளிப்பதற்கு அதே அளவு நேரத்தை ஒதுக்குவதில் தனஞ்சயா சிரமங்களை எதிர்கொண்டார். “முன்பு நான் சுமார் 15 அல்லது 16 குழந்தைகளுக்குப் பயிற்சி அளித்தேன். இப்போது அந்த எண்ணிக்கை மூன்று அல்லது நான்காகக் குறைந்துவிட்டது. இது பயிற்சியின் தரத்தைத் தக்கவைக்க உதவுகிறது, ஆனால் எங்கள் உபகரணங்கள் துருப்பிடித்துவிட்டன; அவற்றை மாற்ற வேண்டியுள்ளது.”
எதிர்காலம் எப்படி அமையப்போகிறது என்பது தெரியாமல் அவர் சற்று மௌனித்தார். உபகரணங்கள் துருப்பிடித்திருக்கலாம், உடற்பயிற்சிக் கூடங்கள் பழமையானதாக மாறியிருக்கலாம், பயிற்சியாளர்களிடம் முன்பு இருந்த வசதிகள் இப்போது இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ‘சங்கதி ரல்லு’ போட்டி மீண்டும் வரும்போது, ​​மற்றொரு குழந்தை ஒரு புதிய எதிர்காலத்தைக் கண்டறியும் என்ற நம்பிக்கையும் கூடவே வருகிறது.