இறைவனை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை பலருக்கும் இருக்கிறது. ஆனால் அதற்காக பல காலம் தவம் செய்ய வேண்டும். கடுமையான விரதம் இருக்க வேண்டும். அனைத்தையும் துறந்து காட்டிற்கு செல்ல வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உண்மையில் இறைவனை அடைய இவை எதுவும் தேவையில்லை என பக்தி மார்க்கங்கள் சொல்கின்றன. இறைவனை நோக்கி மனதைத் திருப்புவதற்கு எளிய பக்தி வழிகளே போதுமானவை என்று இந்து சமய மரபில் பல இடங்களில் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
அத்தகைய பக்தி வழிகளில் மிகவும் அழகானதும் ஆழமானதுமான ஒன்று தான் நவதா பக்தி . அதாவது ஒன்பது வகையான பக்தி நெறிகள். இந்த ஒன்பது பக்தி முறைகளைப் பற்றி நாம் அறிய வேண்டுமென்றால், முதலில் நினைவுக்கு வர வேண்டியவர் பிரகலாதன். இரணியகசிபுவின் மகனாகப் பிறந்தாலும், சிறு வயதிலேயே திருமால் மீது ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டிருந்தான் பிரகலாதன். அவனது தந்தை தன்னையே உலகின் உயர்ந்த சக்தியாகக் கருதினான். ஆனால் பிரகலாதனின் மனம் முழுவதும் நாராயணனிடமே இருந்தது. ஒருநாள் இரணியகசிபு, “நீ கற்ற கல்விகளில் மிகச் சிறந்தது எது?” என்று மகனிடம் கேட்ட போது, பிரகலாதன், இறைவனை அடையும் பக்தி நெறியைப் பற்றிப் பேசினான்.
“சிரவணம், கீர்த்தனம், ஸ்மரணம், பாதசேவனம், அர்ச்சனம், வந்தனம், தாஸ்யம், சக்யம், ஆத்மநிவேதனம்” என்று ஒன்பது வகையான பக்தி முறைகளை எடுத்துரைத்ததாக ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் ஏழாம் ஸ்கந்தம், ஐந்தாம் அத்தியாயம் 23–24 ஆம் பாடல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த ஒன்பது வழிகளையும் இன்று நம் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளலாம் என்பது பற்றி அறியலாம்.
இறைவனை அடையும் 9 வழிகள் :
1. முதல் வழி – சிரவணம்:
இறைவனின் திருநாமம், குணங்கள், திருவிளையாடல்கள், மகிமைகள் மற்றும் ஆன்மீகக் கதைகளை பக்தியுடன் கேட்பதே சிரவணம். நாம் எதை தொடர்ந்து கேட்கிறோமோ, அதைப் பற்றியே நம் மனமும் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறது. அதனால் இறைவனின் நாமத்தையும் மகிமையையும் கேட்பது பக்தியின் முதல் படியாகக் கருதப்படுகிறது. சிரவணத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாக பரீக்ஷித் மகாராஜா குறிப்பிடப்படுகிறார்.
2. இரண்டாவது வழி – கீர்த்தனம்:
இறைவனின் திருநாமத்தைப் பாடுவது, அவனது புகழை எடுத்துரைப்பது, இறைநாமத்தை மற்றவர்களுடன் பகிர்வது, இவை கீர்த்தனத்தின் வெளிப்பாடுகள். இறைநாமத்தைப் பாடும் போது பாடுபவரின் மனமும் அமைதியடைகிறது. அதை கேட்பவர்களுக்கும் பக்தி உணர்வு ஏற்படுகிறது.இதற்கு பாரம்பரியமாக சுகதேவர் போன்ற பக்தர்கள் எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.
3. மூன்றாவது வழி – ஸ்மரணம்:
இறைவனை நினைத்தல். கோயிலில் மட்டுமல்ல; வீட்டில் இருக்கும் போதும், வேலை செய்யும் போதும், சோதனைகள் வரும் போதும், மகிழ்ச்சியான தருணங்களிலும் எந்த சூழலிலும் இறைவனை மறக்காமல் மனதில் நினைத்திருப்பதே ஸ்மரணம். இந்த பக்தியின் அழகான எடுத்துக்காட்டாக பிரகலாதனே விளங்குகிறான். துன்பங்களும் அச்சுறுத்தல்களும் சூழ்ந்த போதும், அவனது மனத்தில் நாராயண நாமம் விலகவில்லை.
4. நான்காவது வழி – பாதசேவனம்:
இறைவனின் திருவடிகளைச் சேவிப்பது. இது வெறும் உடல் சார்ந்த பணிவிடை மட்டுமல்ல. “என் அகந்தையை விட்டு, இறைவனின் திருவடிகளில் என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன்” என்ற பணிவு மனதில் உருவாகுவதும் பாதசேவனத்தின் ஆழமான பொருளாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. இதற்கு மகாலட்சுமி எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.
5. ஐந்தாவது வழி – அர்ச்சனம்:
மலர்கள், சந்தனம், தூபம், தீபம், நைவேத்தியம் போன்றவற்றுடன் இறைவனை முறையாக வழிபடுவது அர்ச்சனம். ஒரு மலரை இறைவனின் திருவடியில் வைக்கும் அந்தச் சிறிய செயலும், உண்மையான பக்தியுடன் செய்யப்படும் போது மனதை இறைவனிடம் செலுத்தும் வழியாகிறது. இந்த வழிக்கு பிருது மகாராஜா எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.
6. ஆறாவது வழி – வந்தனம்:
வணங்குதல். இறைவனுக்கு முன் தலைவணங்குவது என்பது உடலை மட்டும் தாழ்த்துவது அல்ல. “எல்லாவற்றையும் நான் கட்டுப்படுத்துகிறேன்” என்ற அகந்தையை விட்டு, “எல்லாம் இறைவனின் அருள்” என்று உணரத் தொடங்குவது. இறைவனிடம் மனமாரப் பிரார்த்தனை செய்வதும் வந்தனத்தின் ஒரு முக்கிய வெளிப்பாடு.இதற்கு அக்ரூரர் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறப்படுகிறார்.
7. ஏழாவது வழி – தாஸ்யம்:
இறைவனைத் தன் எஜமானனாகவும், தன்னை அவனுடைய பணியாளனாகவும் கருதி சேவை செய்வது தாஸ்யம். “எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்பதற்குப் பதிலாக, “இறைவனுக்காக நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று எண்ணத் தொடங்கும் மனநிலை இது. இறைவனுக்குச் சேவை செய்வதில் உன்னத எடுத்துக்காட்டாக அனுமன் போற்றப்படுகிறார்.
8. எட்டாவது வழி – சக்யம்:
இறைவனைத் தன் உற்ற நண்பனாகக் கருதுவது. நண்பனிடம் நாம் எவ்வாறு மனம் திறந்து பேசுகிறோமோ, அது போல் இறைவனிடமும் எந்த ஒளிவு மறைவுமின்றி மனதைத் திறந்து வைப்பது சக்ய பக்தியின் அழகாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த பக்திக்கு அர்ஜுனன் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் நண்பனாகவும் வழிகாட்டியாகவும் இருந்தார்.
9. ஒன்பதாவது வழி – ஆத்மநிவேதனம்:
இது நவபக்தியின் மிக ஆழமான நிலையாகக் கருதப்படுகிறது. உடல், பொருள், மனம், ஆத்மா என்று தன்னிடம் இருப்பதாக நினைக்கும் அனைத்தையும் இறைவனிடம் முழுமையாக அர்ப்பணித்து, “இனி என்னுடையது என்று எதுவுமில்லை; அனைத்தும் உன்னுடையதே” என்ற சரணாகதி உணர்வை அடைவதே ஆத்மநிவேதனம். இதற்கு மகாபலி சக்கரவர்த்தி எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். வாமன அவதாரத்தில், தன்னிடம் இருந்த அனைத்தையும் அர்ப்பணித்ததோடு, இறுதியில் தன் தலையையும் அர்ப்பணித்ததாகப் புராணக் கதை கூறுகிறது.
இவை ஒன்பது தனித்தனி பாதைகள் போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் நோக்கம் ஒன்றே, மனதை இறைவனிடம் நிலைநிறுத்துவது.ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் பிரகலாதன் கூறும் இந்த ஒன்பது பக்தி முறைகளில், ஒரே ஒரு வழியை ஒருவர் உண்மையான ஈடுபாட்டுடன் பின்பற்றினாலும் பக்தி வளர்ச்சிக்கான பாதையாக அது அமைய முடியும் என்ற விளக்கமும் வழங்கப்படுகிறது.